نقش بنی صدر در جنگ ایران و عراق

سید ابوالحسن بنی‌صدر سیاستمدار، اقتصاددان، اولین رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران بود. او در انتخاباتی که در سال ۱۳۵۸ برگزار شد، موفق شد به عنوان نخست‌وزیر منتخب مردم انتخاب شود. پدرش، سید نصرالله بنی‌صدر، از روحانیون بانفوذ همدان بود.  بنی‌صدر در دوران ریاست جمهوری با تنش‌ها و رویدادهای مهمی چون انقلاب فرهنگی و حمله عراق به ایران همراه بود. پس از عزل او در ۱ تیرماه ۱۳۶۰، به همراه مسعود رجوی از ایران خارج شد و در فرانسه به‌عنوان «رئیس‌جمهور منتخب شورای ملی مقاومت» به فعالیت سیاسی پرداخت.

در دوران جنگ تحمیلی، ابوالحسن بنی‌صدر، جانشین فرمانده کل قوا بود و در حقیقت همه اختیارات تصمیم‌گیری در دست او قرار داشت. او در اداره جنگ کارنامه موفقی نداشت و این امر بیش از همه چیز به موقعیت سیاسی و افکار پارانویایی‌اش بازمی‌گشت. بنی‌صدر هم نیرو‌های دست چپی و دست راستی داخلی را دشمن خود می‌دانست و هم به‌واسطه عقاید چپ‌گرایانه‌اش با نهاد‌های بین‌المللی دشمنی داشت. از آن‌جا که او به تنهایی از “ارتش” حمایت می‌کرد و نادیده گرفتن “سپاه” به عنوان نیروهای مردمی ابتدای انقلاب، به نوعی در معادلات جنگ اثر می‌گذاشت، نقش او در جنگ تحمیلی مورد بحث قرار گرفت. اما باید توجه داشت که اتفاقات دیگری نیز در میان بود و نقش بنی‌صدر تنها یکی از عوامل بود.

چند نمون از خیانت های بنی صدر : 

• بی‌توجهی به تحرکات مرزی دشمن: در آغاز جنگ تحمیلی، بنی‌صدر به تحرکات عراقی‌ها در مرزها بی‌توجهی کرد و نسبت به هشدارها و گزارش‌های نیروهای نظامی در این زمینه بی‌تفاوت بود.
• ایده‌ی خسارت‌بار زمین دادن و زمان‌بر کردن: بنی‌صدر ایده‌ای را مطرح کرد که برای مدیریت جنگ، باید زمین را به دشمن بدهیم و زمان بگیریم.
• همکاری با گروهک منافقین: او به اتهام همکاری با گروه‌های منافقین در دفاع مقدس، از ریاست جمهوری عزل شد.

فهرست :

• بیوگرافی بنی صدر
• خیانت های بنی صدر
  • عدم ایجاد آمادگی نظامی و تدافعی
  • به رسمیت نشناختن سپاه پاسداران
  • نداشتن دانش نظامی و جنگی
• خیانت به ایران
• عزل بنی صدر
• سرگذشت بنی صدر